آیا این اندک تجمعاتی که در مناسبتهای مختلف توسط جنبش سبز انجام میشود، کافیست؟ آیا میتوان به این دلخوش بود که همین چند روز انگشتشمار جوابگوی مطالبات جنبش خواهد بود؟ مسلما در کافی ندانستن تعداد روزهای خروش جنبش به نوعی همه با هم موافقیم و در اینکه هر عضو جنبش به نوعی در صدد نقشآفرینی و ادای دین بیشتر به شهدا و هدف جنبش هست هم اطمینان داریم. بنابراین حرکتی نیاز هست. حرکتی متداوم و برنامهریزی شده که علاوه بر منظم و متحد کردن صفوف اعضای جنبش، خود به محلی برای جذب نیروی بریده از اردوگاه رقیب باشد. این حرکت در صورتی موفق عمل خواهد کرد که در زمانی مشخص و از پیش تعیینشده و در دفعات متعدد برگزار شود بدون اینکه کمترین هزینهای به جنبش و اعضای آن وارد سازد.
و اما پیشنهادی که مطمئنا اگر اهتمام لازم روی آن صورت گیرد موفقیتهای زیادی را نصیب جنبش خواهد کرد این است: «راهپیمایی سکوت هفتگی در یک روز و ساعت و مکان مشخص».
این راهپیمایی میبایست بدون دادن هرگونه شعار، بیانیه و حتی حمل یک کاغذنوشته برگزار شود، به این صورت که به طور مثال در شهر تهران، طول یک خیابان که قبل از اولین جلسه توسط برنامهریزان این تجمع معرفی میشود در یک روز و ساعت مشخص که پیشنهاد بنده روز جمعه حوالی ساعت 10 تا 12 هست توسط اعضای جنبش طی میشود بدون دادن کوپکترین بهانهای به حکومت جهت هرگونه تعرض به این تجمع، به طوریکه هر کس اولین بار شاهد این راهپیمایی باشد از ظاهر این تجمع چیزی از آن نفهمد. یک راهپیمایی کاملا آرام و ساکت که میتوان در هر شهر و دهات آن را برگزار کرد.
این پیشنهاد را میتوان به چند دلیل بسیار قابل توجه خواند:
1- حکومت هیچ بهانهای برای حمله و تعرض به این تجمع نخواهد داشت و اصلا ظاهر این تجمع یک راهپیمایی عادی و آرام است که ظاهرا برعلیه هیچکس و هیچ عقیدهای نیست.
2- این حرکت به مرور زمان به عنوان نماد مخالفت با حکومت تبدیل خواهد شد. وطبیعتا اولین مکان اظهار مخالفت هر ایرانی با حکومت.
3- همین گردهمائی، خود باعث شناخت و آشنایی اعضا و برنامهریزی برای اعتراضات و تجمعات اصلی جنبش و هماهنگی هرچه بهتر آنها خواهد شد.
4- لیدر و رهبران گروههای مخالف حکومت در همین تجمعات انتخاب خواهند شد و طبیعتا پیامها و تصمیمات رهبران جنبش خیلی آسانتر و رساتر به گوش اعضا خواهد رسید.
5- هشدار و زنگ خطر همیشگی جنبش به حکومت و سردمداران آن و یک نوع اعمال قدرت از طرف مخالفین.
بنده تقریبا مطمئن هستم که این پیشنهاد هم به مانند خیلی پیشنهادات قبلی که از طرف اعضا مطرح شده، مورد بیاعتنایی قرار خواهد گرفت، اما از رهبران و برنامهریزان جنبش خواهش میکنم به این پیشنهاد با جدیت بیشتری بیاندیشند.
این پیشنهاد را میتوان به چند دلیل بسیار قابل توجه خواند:
1- حکومت هیچ بهانهای برای حمله و تعرض به این تجمع نخواهد داشت و اصلا ظاهر این تجمع یک راهپیمایی عادی و آرام است که ظاهرا برعلیه هیچکس و هیچ عقیدهای نیست.
2- این حرکت به مرور زمان به عنوان نماد مخالفت با حکومت تبدیل خواهد شد. وطبیعتا اولین مکان اظهار مخالفت هر ایرانی با حکومت.
3- همین گردهمائی، خود باعث شناخت و آشنایی اعضا و برنامهریزی برای اعتراضات و تجمعات اصلی جنبش و هماهنگی هرچه بهتر آنها خواهد شد.
4- لیدر و رهبران گروههای مخالف حکومت در همین تجمعات انتخاب خواهند شد و طبیعتا پیامها و تصمیمات رهبران جنبش خیلی آسانتر و رساتر به گوش اعضا خواهد رسید.
5- هشدار و زنگ خطر همیشگی جنبش به حکومت و سردمداران آن و یک نوع اعمال قدرت از طرف مخالفین.
بنده تقریبا مطمئن هستم که این پیشنهاد هم به مانند خیلی پیشنهادات قبلی که از طرف اعضا مطرح شده، مورد بیاعتنایی قرار خواهد گرفت، اما از رهبران و برنامهریزان جنبش خواهش میکنم به این پیشنهاد با جدیت بیشتری بیاندیشند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر